در مطلب قبلی که می توانید آن را در همین وبلاگ

مطالعه کنید

تحلیلی را راجع به سریال های تلویزیون نوشتم.در

نوشته پیش رو

قصد دارم انتقادی نیز به منتقدین سریال ها داشته

باشم. افراد منتقد

در سال گذشته نسبت به سریال میوه ممنوعه

انتقادی را مطرح می کردند

مبنی بر این که چرا فردی که در این سریال ظاهری

مذهبی دارد از

خود رفتاری مبتنی بر آموزه های دینی نشان نمی

دهد.در سریالهای

امسال ماه رمضان این انتقاد در نظر گرفته شده

بطوریکه حاج

رضا در سریال شبکه 1و داداشی در سریال شبکه 2

ومرتضایی

در سریال شبکه 3با ظاهری مذهبی رفتاری مطابق

با آموزه های

دینی دارند. اما متاسفانه دوستان منتقد که درک

درستی از

معنای واژه انتقاد ندارند در صحبت های خود هیچ

اشاره ای

به این موضوع نمی کنند.(البته به نظر بنده در قشر

مذهبی جامعه

هم فتوحی میوه ممنوعه که سرگردان است هم

حاج رضای

روز حسرت که با فرزندش  مشکل دارد هم

داداشی مثل

هیچ کس که فرشته گونه به همه کمک می کند و

هم مرتضایی

بزنگاه که به نظر من نمونه یک انسان مومن است

وجود

دارد و رسانه موظف است همه آنها را نشان دهد.)

انتقاد دوم منتقدین مربوط به ترویج تجمل گرایی

توسط

تلویزیون بود که امسال به این انتقاد توجه شده و

از

چهار سریالی که در ماه رمضان پخش می شود در

سه سریال به قشر متوسط جامعه پرداخته شده

است.

اما چون منتقدین گرامی به این حرف شاعر که

گفت

"عیبش چو بگفتی هنرش نیز بگو" اعتقادی ندارند

در

صحبت های خود به این مطلب هم اشاره نمی

کنند.(البته

چه خوب بود که دوستان منتقد بخصوص نمایندگان

محترم

مجلس که مثل اینکه بیش تر از همه به فکر حفظ

دین مردمند

به بوجود آورندگان اشرافی گری و تجمل گرایی

انتقاد

می کردند نه اینکه یقه رسانه را به جرم اینکه فقط

این

مسائل را نشان می دهد بگیرند.)