صلوات
سال سوم دبیرستان معلمی داشتیم به نام آقای سهرودی(هر کجا هست خدایا به سلامت دارش)مرد نازنینی بود.روز اول که اومد سر کلاس گفت من معلم معارفتون هستم فکر کنم اولین سالی بود که اسم معارف شده بود دین و زندگی گفت قسمت دینش رو از رو کتاب خودتون بخونید میتونید قبول شید من اینجام که بهتون قسمت دومش یعنی زندگی رو یاد بدم.یه چیز دیگه هم گفت گفتش که من یه کاری میکنم که بعد از چند هفته شما آرزو کنید که روزهای تعطیل هم معارف داشته باشید واقعا هم همین اتفاق بعد از چند هفته افتاد. مدرسه ای که ما میرفتیم معلم دین و زندگی مسئول پرورشی هم بود سیستمش اینجوری بود که به زور بچه ها رو میبردن نماز جماعت وقتی سهروردی مسئول پرورشی مدرسه شد این قانون رو تغییر داد دیگه اجباری نبود روزهای اول حداکثر ده نفر میرفتند نماز جماعت بعد از چند هفته این ده نفر اینقدر راجع به صحبت های ایشون بین دو تا نماز واسه بچه ها تعریف کردند که هر روز تعداد کسانی که میرفتند نماز جماعت بیشتر شد بعد از چند ماه دیگه همه بچه ها می رفتند نماز جماعت بدون اینکه اجباری باشه.
این همه رو نوشتم که برسم به اینجا
آقای سهروردی یه توصیه خوب توی آخرین جلسه به بچه ها گفت.توصیش این بود:هر وقت مشکلی براتون پیش اومد صلوات بفرستید. از اون به بعد هر وقت گرفتار میشم این کا رو میکنم بیشتر وقتا مشکلم حل میشه بعضی وقتا هم که حل نمیشه حداقلش اینه که به آدم آرامش میده.
بی ربط به مطلب:بدترین اتفاق تو زندگی یه نفر اینه که تو زندگیش یه حریم شخصی و خصوصی نداشته باشه
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۸۸ ساعت 16:13 توسط بنده ی پیاده
|