یکی از مباحث مهم در علم مدیریت ثبات مدیریت

می باشد. به این

معنا که برای به ثمر رسیدن برنامه های یک مدیر

باید زمان کافی

به او داده شود و علاوه بر این او ترسی را از جهت

جایگزینی

کسی به جای خود نداشته باشد. مثلا در ورزش که

این روزها

پس از برکناری فتح الله زاده بحث ثبات مدیریت داغ

شده به

نظر بنده باید به یک مربی 3تا5 فصل و به یک مدیر 10 تا ۱۵

سال فرصت داد. مطالب گفته شده در صورت بروز

یکی از سه

مسئله زیر باید نقض شوند.

1-   تخلف از قانون: در صورت قانون شکنی توسط

یک مدیر

مسئولی که او را منصوب کرده موظف است که

مدیر متخلف

را برکنار کند و دلیل برکناری او را به شکل علنی در

صورت

احراز جرم اعلام کند.

2-   عدم هماهنگی: در صورتی که مدیر و مسئول

بالاتر

با هم هماهنگ نباشند برای اینکه به مجموعه

صدمه وارد

نشود مسئول مربوطه باید سریعا مدیر را تعویض

کند و از

عواقب این کار نترسد.

3-   عدم تناسب عملکرد و اهداف: برای هر

مجموعه یکسری

اهداف قرار داده می شود که در طول یک زمان

مشخص

باید به آنها رسید. کارنامه یک مدیر باید بعد از هر

سال

کاری مورد بررسی قرار گیرد تا مشخص شود که

آیا

اقدامات انجام شده در راستای اهداف مجموعه

است

یا خیر. در صورت عدم تناسب بین عملکرد و اهداف

باید برای بار اول تذکر و در صورت تکرار باید مدیر

برکنار گردد.

اتفاقی که برای وزرا در دولت نهم می افتد بیش تر

مربوط به مسئله دوم است که در این حالت این

اتفاق

هم یک نقطه ضعف است و هم یک نقطه قوت.

نقطه

قوت به این معنا که احمدی نژاد بعد از اینکه متوجه

ناهماهنگی یکی از اعضای کابینه می شود بدون

ترس

از عواقب آن او را برکنار می کند.و نقطه ضعف

است

چون باید در انتخاب های اولیه برای وزرا بیشتر

دقت

و تحقیق می کرد. سوالی که اینجا مطرح می شود

این

است که آیا بین اعضای دولت های قبل هیچ

ناهماهنگی

وجود نداشته که تقریبا هیچ وزیری توسط رییس

جمهور

برکنار نشد. برای پاسخ به این سوال می توان با دو

نگاه

خوشبینانه و بدبینانه مسائل را دید. نگاه

خوشبینانه این

است که بگوییم ناهماهنگی وجود داشت اما

روسای جمهور

قبل با درایت و تدبیر این ناهماهنگی ها را برطرف

می کردند. نگاه بدبینانه این است که بگوییم

ناهماهنگی وجود داشت اما روسای جمهور قبل

از ترس عواقب آن (عواقب این ماجرا را می توانید

بعد از هر برکناری در دولت نهم در روزنامه ها

ببینید)

این ناهماهنگی ها را تحمل می کردند و آسیب این 

تحمل کردن را هم خودشان و هم کشور می دید

که بنده

قائل به این نگاه بدبینانه ام.