در دولت نهم بحث جدیدی در سطح سیاست بین الملل جمهوری اسلامی مطرح شد. بحثی که قبل از آن در سطح جهان چندان مورد توجه قرار نگرفته بود. منظورم موضوع هلوکاست است . در این مطلب قصد این را ندارم که بگویم طرح این موضوع یا نوع بیان آن درست بود یا نه فقط یک سوال برایم بوجود آمده و آن سوال این است که هزینه طرح این مسئله برای ایران یا در یک نگاه کلی تر و انسانی تر برای جهان اسلام بیشتر بوده یا فایده ی آن؟ و چرا؟

برای اعمال هر سیاستی ابتدا باید هزینه – فایده ی آن را سنجید و سپس اقدام کرد آیا طرح این موضوع فایده ای برای فلسطینیان داشت؟

این ها سوال است و واقعا من برای این سوال ها هیچ جوابی از پیش تعیین شده در ذهنم ندارم و از شما می خواهم جواب بدهید.

دلیل نوشتن این مطلب صحبت های رییس جمهور درباره 11 سپتامبر بود. طرح ابهام و سوال درباره 11 سپتامبر هم یک پروژه ی جدید در سیاست خارجی دولت است. پروژه ای که نمی دانم هزینه آن بیشتر خواهد بود با فایده اش.

سوال بعدی این است که ایران از پروژه قبلی یعنی طرح ابهام و سوال درباره هلوکاست چه فایده ای نصیبش شد که سراغ پروژه ای جدید رفته است؟

و سوال مهم تر این است که آیا این پروژه ها توسط دیپلمات های کارکشته ایران و با مشورت با آن ها طراحی می شود یا آقای رییس جمهور و حلقه اول همراه ایشان خودشان به این نتیجه می رسند که باید مسائل این چنینی را مطرح کنند.

پ.ن : همانطور که پس فرستادن کتاب کافه پیانو به نویسنده آن به جرم اینکه در انتخابات 88 از احمدی نژاد حمایت کرده بد است عدم پخش ربنا با صدای شجریان در ماه رمضان هم بد است همانطور که چوب لای چرخ خانه سینما گذاشتن توسط ارشاد بد است گرفتاری هایی که در چند هفته اخیر به خاطر یک خوش و بش ساده با رییس جمهور برای افتخاری بوجود آمده هم بد است خلاصه اش کنم فرهنگ را از دریچه سیاست نگاه کردن اشتباه است اشتباه است اشتباه است